06-41683184 linda@vitmom.nl

Niet zeuren, je hebt een gezonde baby. Toch?!

Is moeder worden voor jou zoals je had verwacht? Voor mij niet. En ik was niet naïef hoor, ik wist heus wel dat de overgang naar ouderschap een soort aardverschuiving is. Maar toch vond ik het vaak vreemd, wat er allemaal gebeurde. Allereerst met mezelf, maar dat bedoel ik nu niet. Nee, met de mensen om me heen. Ik heb het met verbazing geobserveerd..

Het is een wonderlijk fenomeen als je een kind krijgt: anderen die precies weten hoe jouw kind werkt. En die het je ook vertellen. Waardoor je in de vreemde situatie kan komen dat jij net had besloten je kindje uit bed te halen en dat tante huppeldepup even laat vallen ‘dat ze van huilen juist sterk worden’. Uit beleefdheid zeggen we misschien niets.. Maar waarom eigenlijk niet? Waarom staan we toe wie dan ook ons een gevoel te geven dat we het niet goed zouden doen?

Waar ik had gehoopt in elke andere ouder een medestander te vinden, merkte ik al snel dat door bepaalde onderwerpen aan te snijden ik mij stortte in een web van meningen en aannames. Waardoor ik de neiging kreeg mij te verdedigen voor het stoppen met borstvoeding, voor onze baby bij ons op de borst te laten slapen, voor de opvoeding. Kortom: voor alles.

Dit schijnt eerder regel dan uitzondering te zijn. Waar veel nieuwe moeders hopen op begrip en een luisterend oor, worden hun zorgen vaak weggewuifd door hun omgeving. ‘Wat had je dan gedacht, dat het een eitje zou worden?’ Of: ‘je hebt er iets moois voor teruggekregen. Je hebt toch een gezonde baby?’.

Herkenbaar voor je? Ik gok van wel.  

Inmiddels, nu mijn hoofd niet meer compleet aanvoelt als een mistige brij (al vraag ik me ernstig af of het ooit nog helemaal goedkomt) en ik een paar jaar en twee baby’s verder ben, kan ik dat veel beter relativeren.

En denk (of zeg) ik: Nee, ik had niet gedacht dat het een eitje zou worden. En ja, ik ben intens blij dat ik gezonde kids heb. EN (deze EN is belangrijk). En ik ga niet liegen dat het altijd geweldig is. Natuurlijk, ik hou intens van mijn kinderen, ik zou mijn organen afstaan, ik ben bereid alles te doen wat ik kan voor die kleine schepseltjes, maar dat betekent niet dat ik nooit baal. Dat ik nooit stress heb. Dat ik nooit in gedachten vloekend mezelf uit bed sleep voor een nachtelijke onderbreking. Dat is namelijk geen doodzonde, dat is gewoon de realiteit. Want ja hoor, ik geniet me suf, maar vaak ook even niet. Nou en? 

We hebben ten eerste zo hard gewerkt om ons kindje te baren, en ten tweede zijn we elke dag met alle vezels in ons lijf bezig om er een leuk mens van te maken. Maar die zonen en dochters verdienen toch vooral ook een hele leuke en oprechte moeder? Een moeder die hun kinderen wil meegeven dat ze hun gevoel niet weg hoeven te stoppen? Dat ze taboes vooral niet uit de weg moeten gaan? Wij zijn daarin het beste voorbeeld. En wij verdienen het ook, om tussen al het geren en gevlieg door, gewoon te kunnen zijn wie we zijn.

Dus laten we stoppen met onszelf een schuldgevoel aan te praten. Met vergelijken. Met verdedigen. We’ve got this! Alle moeders houden intens van hun kind en doen, op hun eigen manier, ontzettend hun best. Dáár gaat het om. Spreek uit dat je soms gewoon niet weet hoe je je huilende of temperamentvolle kind het beste kunt benaderen, en je zult zien dat er ineens veel ouders in hetzelfde schuitje blijken te zitten. Want alle ouders hebben, in meer of mindere mate, dezelfde struggles! Alleen zijn we hier niet altijd open over.

En als je even geen zin hebt in praten, ook oké. Als je mensen treft die hier niet voor open staan, zoals tante huppeldepup, dan kies je ervoor je gewoon te verbazen. Gelukkig heb je nog altijd twee schouders om op te halen.